Sołectwa

Na terenie Gminy Opatowiec znajdują sie nastepujące sołectwa:

1.CHARBINOWICE
sołtys: Chałon Waldemar
tel.(041) 35-13-006
e-mail:soltys-charbinowice@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
W XIII w. Cherubinowicy. Nazwa wsi pochodzi od nazwy osobowej czyli imienia lub przezwiska) Cherubin. Zanotowana w zrodlach w 1278 r. postaci Cherubinouici. W 1386 r. – Charbinowicze, w 1787 r. – Charbinowice. W 1278 r. ksiądz Leszek Czarny potwierdza kupno wsi przez komesa Klemensa, miecznika sandomierskiego za 150 grzywien. Nadaje mu sądownictwo w tej wsi i uwalnia ją od ciężarów prawa polskiego. Do połowy XV w. wieś jest w rękach rycerskiego rodu Charbinowskich. W połowie  XV w. dziedzicem jest Stanisław z Tęczyna herbu Topor. Kolejnymi właścicielami wsi byli: Stanisław herbu Sulima(1410), Piotr Włodkowicz, cześnik krakowski (1410), Bartosz z Ogrodzieńca, podkomorzy sandomierski 1423), Piotr z Charbinowic, podstoli Iwowski (1425), zaś w 1579 r. Jadwiga Dębicka.Według „Liber beneficiorum” Jana Długosza wieś miała wówczas 5 pięć i pół łanów  kmiecych i karczmę, z których dziesięcinę pobierał scholastyk wiślicki, Folwark dawał dziesięcinę kościołowi w Sierosławicach. W 1827 r. wieś liczyła 35 domów i 209 mieszkańców, w 1997 r. – 79 domów i 240 mieszkańców. Według ,,Słownika Geograficznego” z 1880 r. we wsi był folwark, 42 osady włościańskie, młyn wodny oraz ,,bogate pokłady dobrego torfu”. Wieś podlegała wówczas pod sąd gminny, okręg IV i stacje pocztową  w Koszycach. Wchodziła w skład gminy Bejsce. Po II wojnie światowej – do Gromadzkiej Rady Narodowej w Krzczonowie. Parafia Sokolina.Części wsi: Gościniec, Korea, Podkrzczonow, Ulica. Do 1937r. we wsi znajdował się cmentarz wojenny 1914-1915 i obejmował 30 mogił żołnierskich. Spoczywało w nich 122 żołnierzy z armii austro-węgierskiej i 8 rosyjskiej. W 1937r. poległych ekshumowano i przeniesiono na cmentarz wojenny w Opatowcu.

2.CHRUSTOWICE
sołtys:Dzięcioł Halina
tel. (041) 35-17-106
e-mail:soltys-chrustowice@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Dawniej Chrostowice. Nazwa wsi pochodzi od nazwy osobowej – Chrost, który wymieniony jest w dokumencie legata Idziego z lat 1123 -1125. Dłu¬gosz zapisuje wieś w formie Chrosthowicze, „Słownik Geograficzny” z 1880 r. w obecnie używanej formie Chrustowice. W latach 60-tych znale¬ziono tu miecz datowany na połowę XIV w. W 1511 r. właścicielem był Stanisław ze Sprowy, kasztelan żarnowiecki. W 1579 r. Szafraniec, kasztelan sandomierski płacił od dwóch osadni¬ków, jednego łanu, jednego chałupnika, jednego komornika, dwóch ubogich i jednego rzemieślnika. W 1827 r. było tu 8 domów, 51 mieszkańców, w 1997 r. – 33 domy i 98 mieszkańców.W ciągu XIX i XX w. – gmina i gromada Opatowiec.Parafia Opatowiec.Przysiółek – Pruska, dawniej Proszka lub Proska, od staropolskiej na¬zwy osobowej Prósz, W XV w. była to osobna wieś, należąca do wójta z Pilzna. Miała łany kmiece, karczmę., zagrodników z których płacono dzie¬sięcinę wartości 2 grzywien biskupowi krakowskiemu. Z folwarku szła dziesięcina do Opatowca. Według regestru poborowego powiatu wiślic¬kiego z 1508 r. Jan Królewski, właściciel Proski i części Mistrzowie płacił 22 grosze od 9 dymów. W 1579 r. Proska, własność Rafała Węchadłowskiego, miała dwóch zagrodników i jednego biednego. W 1827 r. było tu 9 domów i 56 mieszkańców. „Słownik Geograficzny” z 1880 r. wymienia Pruskę jako oddzielną wieś.

3.CHWALIBOGOWICE
sołtys:Boksa Mirosław
tel.(041) 35-18-475
e-mail:soltys-chwalibogowice@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Dawniej Falibogowice,od nazwy osobowej Chwalibog. Zanotowana w 1400 r. jako Falibogouice,w dzisiejszej formie Chwalibogowice w 1787 r. Liczne znaleziska z okresu neolitu, a także ślady osady wczesnośrednio¬wiecznej .
W 1400 r. właścicielem wsi był Mikołaj Żelazny ze Skotnik. W doku¬mencie z 1418 r. – wieś królewska. Według lustracji województwa sando¬mierskiego z lat 1564-1565 we wsi było 9 kmieci osiadłych, korzystają¬cych z wyrębu leśnego, karczma, młyn z dwoma kołami na rzece Odrowąs. Lustracja z 1789 r. wymienia 11 ról kmiecych, kmiecie odrabiają pańszczyznę przez dwa dni w tygodniu z czworgiem bydła, dwa młyny nad stawami oraz karczmę. Wieś należała do starostwa wiślickiego. W 1827 r. było tu 33 domy, 223 mieszkańców, w 1997 r. – 61 domów i 165 mieszkańców. We¬dług „Słownika Geograficznego” z 1880 r. była to wieś rządowa należąca do gminy Winiary Wiślickie. Posiadała dwa młyny wodne i szkołę począt¬kową. Parafia Opatowiec. W okresie PRL – gromada Opatowiec.Części wsi: Górki, Góry, Kolonia Kraśniowska, Piachy, Podeksanie, Podgórze, Stara Wieś.

4.KAMIENNA
sołtys:Kopciara Andrzej
tel.(041) 35-17-241
e-mail:soltys-kamienna@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Nazwa określająca rodzaj gleby. W „Liberbeneficiorum” Długosza zapi¬sana jako Kamyona. W 1827 r. było tu 18 domów, 175 mieszkańców, w 1997 r. – 90 domów i 336 mieszkańców. „Słownik Geograficzny Króle¬stwa Polskiego” z 1882 r.(UII) podaje, że jest tu folwark liczący 662 mor¬gi, dwa budynki murowane, 12 drewnianych, wieś liczyła wówczas 3 8 osad z gruntami o powierzchni 176 mórg.Gmina Wawrowice, parafia Sokolina. W okresie PRL – gromada Krzczonów. Części wsi: Bródek Wąski, wymieniony w „Słowniku Geograficznym” z 1880 r. jako oddzielna wieś Bródek (Wąski – pochodzi od przystanku kolejki wąskotorowej) oraz Góry Kolońskie. Obiekty fizjograficzne:Dzielnica – łąki, nieużytki, wzniesienia Góry Kolońskie – pola Maćkowska Góra – wzgórze, pola Wawrowskie – pola Wikliska – łąki.
We wsi znajduje się figura przydrożna z rzeźbą kamienną Chrystusa Fra¬sobliwego o charakterze barokowym, na postumencie z 1851 r.

5.KĘSÓW
sołtys:Wach Mariola
tel.(041) 35-18-387
e-mail:soltys-kesow@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Od nazwy osobowej Kas, u Długosza Kanszow. W 1827 r. było tu 11 do¬mów, 83 mieszkańców, w 1997 r. – 35 domów i 111 mieszkańców. Według „Słownika Geograficznego” z 1883 r. wieś należała do gminy Opatowiec.Parafia Rogów. W PRL – gromada Opatowiec. Część wsi: Kolonia.

6.KOBIELA
sołtys:Kozioł Wiktor
tel.(041) 35-18-046
e-mail:soltys-kobiela@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Od nazwy osobowej Kobiela, u Długosza Kobyelya, Odkryto tu grobowiec należący do kultury ceramiki sznurowej z III tysiąclecia przed Chr. W 1424 r. wymieniona jest droga kobielska prowadząca z Opatowca. \V 1827 r. było tu 12 domów, 74 mieszkańców, w 1997 r.-46 domów i 120 mieszkańców. Według „Słownika Geograficznego” z 1883 r. wieś należy do gminy Opatowiec, pow. Pińczów. Parafia Rogów. W PRL – gromada Opatowiec. Części wsi – Dolna Kobiela, Górna Kobiela.

7.KOCINA
sołtys:Nur Tadeusz
tel.(041) 35-17-160
e-mail:soltys-kocina@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Od nazwy osobowej Kot, w źródłach zapisana jako Koczina (1398) oraz : Cocyna (1489). Wieś będąca własnością królewską. Od 1302 r. we włada¬niu rycerza Jerzego Grabca herbu Grabie. Rodzina Grabców przyjęła nazwisko Kociński. W 1403 r. Piotr i Jan Kocińscy ufundowali kościół, który miał patronat królewski. W -1666 r. król Jan Kazimierz przekazał prawo patronatu kolegiacie wiślickiej i magistratowi miasta Wiślicy. W 1489 r.  król Kazimierz Jagiellończyk na Kocinie zabezpieczył 100 grzywien na i rzecz Mikołaja Synowca z Sędowic, burgrabiego krakowskiego i starosty tęczyńskiego, tudzież Tomasza Buszkowskiego. Według Długosza wieś miała 14 łanów kmiecych i karczmę. Dziesięcinę do 14 grzywien dawano prepozyturze wiślickiej. Były też dwa folwarki i 6 zagrodników. Dziesięci¬nę do 6 grzywien dawano plebanowi. W 1579 r. wieś królewska miała 12 osad, 9 łanów, 4 zagrodników, 4 komorników, trzech ubogich. W 1587 r. na terenie Kociny odbył się zjazd szlachty, na którym zatwierdzono elekcję Zygmunta III Wazy. Zjazd ten uprzednio zaplanowano w Wiślicy, jednak nie mógł się tam odbyć, gdyż miasto zajęli stronnicy austriackiego arcy-księcia Maksymiliana. Według lustracji województwa sandomierskiego z 1789 r. we wsi było 16 ról kmiecych na których było 24 gospodarzy. Koci-na należała do starostwa wiślickiego. Według „Słownika Geograficznego” z 1883 r. parafia (jednowioskowa) liczy¬ła 617 dusz, wchodziła w skład deka¬natu Pińczów. Wieś należała wówczas do gminy Czarkowy. W PRL – gro¬mada Krzczonów. W 1997 r. -139 domów i 485 mieszkańców. Części wsi – Gościniec, Kresy, Pi¬sarka, Podkamienan, Stara Wieś, Wierzchowina.

8.KRAŚNIÓW
sołtys:Boksa Mirosław
tel.tel.(041) 35-18-475
e-mail:soltys-chwalibogowice@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Od nazwy osobowej Kraśny, wieś zanotowana przez Długosza jako Krasznyow. Znaleziska z okresu neolitu, a także ślady osady wczesnośredniowiecznej. Własność biskupów krakowskich. Był tu także dział królewski. Według lustracji województwa sandomierskiego z 1564-65 było tu dwóch kmieci królewskich, natomiast rejestr poborowy z 1579 r. nie wymienia kmieci królewskich. Spis z 1827 r. wymienia Kraśniów jako wieś rządową, liczącą 19 domów, 107 mieszkańców. „Słownik geograficzny” z 1902 r. podaje, że wieś ma 24 osady, 197 mórg, gmina i parafia Opato-wiec. W PRL – gromada Opatowiec. W 1997 r. było tu 17 domów i 50 mieszkańców. Części wsi:Kraśniów – Kolonia

9.KRZCZONÓW
sołtys:Gruszka Marian
tel.(041) 35-17-170

Rys historyczny:

10.KSANY
sołtys:Stankiewicz Tadeusz
tel.(041) 35-18-147
e-mail:soltys-ksany@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Pochodzenie nazwy niejasne. Wieś zapisana w 1275 r. w formie Xane, jako własność klasztoru Cystersów w Wąchocku. W 1418 r. Xanij – wła¬sność biskupów krakowskich, u Długosza Xany. Scholastyk sandomierski posiadał tu jeden łan, płacąc dwie grzywny czynszu. W 1579 r. płacą tu od 17 osadników, 8 i pół łana, 4 zagrodników, 9 komorników, 8 ubogich, 3 rze¬mieślników, 1/4 łana. Według lustracji z 1789 r. również wieś duchowna. Spis z 1827 r. określa Ksany jako wieś rzą¬dową Iiczącą63 domy i 382 mieszkań¬ców. W 1861 r. miały tu miejsce rozru¬chy chłopskie polegające na odmowie pańszczyzny. W 1884 r. wieś liczyła 86 osad, 439 morgów, folwark miał 553 morgi (402 roli, 40 łąk i 42 lasu). We wsi znajdowała się szkoła elementarna. Gmina Opatowiec, parafia Stary Kor-czyn. W PRL – gromada Opatowiec.Znaleziska z okresu neolitu. W1989 r. na placu, gdzie na przełomie XIX i XX w. znajdowała się szkoła wiejska, odsłonięto Pomnik Legionisty 1914, Żołnierza Września 1939 i Partyzanta 1939-1945.W 1997 r. były tu 93 domy i 252 mieszkańców.
Części wsi – Bzików, Kolonia, Kresy, Stara Wieś.

11.ŁAWY
sołtys:Sojka Jan
tel.(041) 35-18-195
e-mail:soltys-urzuty@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Nazwa wsi pochodzi od słowa ława, tu oznaczającego kładkę na rzece (Nidzicy). Długosz zapisuje wieś jako Lawy. Znaleziska archeologiczne z okresu neolitu oraz lateńskiego. Według lustracji z 1564-65 r. wieś nale¬żała do dóbr królewskich w woj. krakowskim. Także znajduje się w „Reje¬strze poborowym województwa krakowskiego z roku 1629″ jako wieś na¬leżąca do parafii Przymyków (dziś Przemyków). Jan Brożek zapłacił z tej wsi pobór w sumie 14 florenów 12 groszy (m.in.od trzech zagród z rolą). Spis kościelny z 1787 r. wymienia Ławy – Kolonię, a wcześniejsze spisy także karczmę, leżące na prawym – krakowskim brzegu Nidzicy, jako nale¬żące do parafii Bejsce. Według lustracji z 1789 r. Ławy – karczma należy do parafii Przemyków w powiecie Proszowice, woj. krakowskie, wchodzi w skład królewskiego starostwa Przemyków. Wieś Ławy na lewym brzegu Nidzicy należy do woj. sandomierskiego. W 1827 r. było tu 8 domów i 54 mieszkańców, zaś w 1997 r. – 23 domy i 62 mieszkańców.Według „Słownika Geograficznego” z 1884 r. – gmina i parafia Bejsce, obecnie parafia Przemyków. W PRL – gromada Przemyków. Części wsi – Gaj, Stara Wieś.

12.MISTRZOWICE
sołtys:Książek Grażyna
tel.(041) 35-18-365
e-mail:soltys-mistrzowice@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
W źródłach także Mistrowice, od nazwy osobowej Mistrz. Wieś zanotowana w 1397 r. jako Mistrzowicze. W XV w. połowa wsi należała do pro¬boszcza wiślickiego, który miał tu swój folwark i trzech zagrodników. Dzie¬dzicem drugiej połowy był Jakub Kociński h.Grabie, także dziedzic części Kociny; z tej połowy dziesięcina szła do kościoła w Kocinie, z jednego zaś pola brał biskup krakowski (Długosz). Według regestru poborowego po¬wiatu wiślickiego z 1508 r. Jan Królewski, właściciel Proski (dziś Pruska) i części Mistrzowie płacił 22 grosze od 9 dymów. W 1827 r. było tu 19 domów i 112 mieszkańców, w 1997 r. – 28 domów i 84 mieszkańców. Według „Słownika Geograficznego” z 1885 r. – gmina i parafia Opatowiec. W PRL – gromada Opatowiec.

13.OPATOWIEC
sołtys:Minior Alfred
tel.(041)35-18-298
e-mail:soltys-opatowiec@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:

14.PODSKALE
sołtys:Korzec Zdzisław
tel. 0504-529-798
e-mail:soltys-podskale@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Nazwa określająca położenie wsi: pod skałą. Wsi o tej nazwie nie wy¬mieniają spisy kościelne od Długosza po XVIII w., nie wymienia jej także spis z 1827 r. (prawdopodobnie było to wówczas przedmieście Opatowca). W „Słowniku Geograficznym” z 1887 r. znajduje się lakoniczna wzmian¬ka: „Podskale, pow. pińczowski, gmina i parafia Opatowiec.” W 1997 r. było tu 59 domów i 147 mieszkańców. Nazwa części wsi – Rzeczyska.

15.ROGÓW
sołtys:Mysiak Stanisław
tel.(041) 35-18-266
e-mail:soltys-rogow@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Od staropolskiej nazwy osobowej Róg. Wieś wzmiankowana przez Jana Długosza ma tradycję obronną sięgającą XIII w. Kasztel (zamek) znajdujący się tutaj był siedzibą Hinczki, posła króla Władysława Jagiełły i członka jego straży przybocznej w czasie bitwy pod Grunwal¬dem. Rogów był własnością znaczących rodów małopolskich: Odrowążów, Szafrańców, Firlejów i Wodzickich. Pierwsza wzmianka o parafii pochodzi z 1433 r. Fundacja kościoła miała miejsce prawdopodobnie w latach 1399-1432. Parafia wydzieliła się z parafii Opatowiec. Źródła od XVI w. wymieniają jako należące do parafii: Chrustowice (obecnie Opatowiec), Kęsów Kobiela, Wyszogród, Wola Rogowska (wieś na prawym brzegu Wisły, odpadła od parafii po I rozbiorze). W roku 1610 stwierdzono, że do parafii należą pewni poddani z Mistrzowie, patro¬nat szlachecki, m.in. Eustachy Sprowski h. Odrowąż. Według Długosza łany kmiece dawały dziesięcinę snopową oraz konopną wartości 10 grzywien bisku¬powi krakowskiemu. Dziesięcinę folwarczną wartości 3 grzywien dawano plebanowi w Opatowcu. Role folwarczne, dwie łąki, karczma z rolą płaciły rocznie seksagenę. Było także wolne rybołówstwo w jeziorze Rogowskim. Według regestru poborowego powiatu wiślickiego Rogów był własnością kasztelana sandomierskiego, miał 6 osad, 4 łany, 3 zagrodników z rolą, dwie chaty, dwóch komorników, jednego biednego ijednego rybaka. W połowie XVI w. własność Szafrańców, którzy wypuścili wieś w zastaw Włochowi Prosperowi Provannie, gorliwemu wyznawcy nauki Kalwina, a następnie Socyna. Provanna z Szafrańcami zamienił tutejszy kościół parafialny na zbór. W 1562 r. odbył się tu zjazd głównych kierowników ruchu trynitarskiego, jak Stanisław Lutomirski i Grzegorz Pauli. Kościół rekoncyliowano ok.1590r. (po profanacji innowierczej).W XVII w. Rogów przeszedł w ręce Firlejów. W 1751 r. nowy kościół drewniany, na mu¬rowanym fundamencie zbudował ks. Michał Wodzicki, dziekan katedry krakowskiej, podkanclerzy koronny i dziedzic Rogowa. Kościół ten konsekrował w roku 1762 sam fundator, będący wówczas biskupem przemyskim. Kościół, podobnie jak poprzedni, nosił wezwanie Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Istniała w nim drewniana kaplica z cudownym obrazem Matki Bożej. Od 1734 r. istniało przy kościele Bractwo Szkaplerza NMR. W 1539 r. był tu wzmiankowany minister, a od 1596 r. rektor szkoły oraz dom dla niego. W 1664 r. wymieniony jest bakałarz. W 1748 r. funkcję nauczyciela pełnił kantor, uczniów było trzech. W 1783 r. wymieniona jest szkoła, w parafii nie ma innowierców ani Żydów. Kościół parafialny spło¬nął w 1932 r. Obecny został wybudowany w 1934 r.
Od 1664 r. wzmiankowany jest w Rogowie szpital. Według danych z tego roku oraz z roku 1748 przebywało w nim 6 ubogich. W budynku szpitalnym, a później obok istniała kaplica. Ówczesne szpitale miały charakter fundacji powołanych do opieki nad ubogimi. Lekarzy w nich nie zatrudniano, a jedyną posługę i zarząd fundacji sprawował ksiądz – hospitalarius. Dziedzic Rogowa – bp Michał Wodzicki – oprócz kościoła parafialnego ufundował w 1763 r. kościół szpitalny p.w. Matki Bożej Pocieszenia. Po śmierci ostatniego kapelana ks. Gorączki, w 1808 r.  kościół ten włączono do parafii. Istnieje domniemanie, że na formę obu rogowskich kościołów miał wpływ związany z Wodzickimi, królewski architekt Franciszek Placidi. Kościół parafialny w Rogowie był bardzo okazałą świątynią na obszarze niegdysiejszej prepozytury wiślickiej.Posiadał bogate rzeźbione dekoracje barokowe, sygnaturkę w formie latarni, polichromowane wnętrze. Kościół szpitalny był skromniejszy. Wokół niego usytuowano cmentarz parafialny. Kościół ten rozebrany został w 1997 r., a następnie odrestaurowany i zrekonstruowany, dziś znajduje się w Parku Etnograficznym Muzeum Wsi Kieleckiej w Tokami. Jest to jedyny na Kielecczyźnie kościół szpitalny zachowany do dzisiaj.Rogów był również znaczącym ośrodkiem gospodarczym dóbr Wodzickich, rozciąga- jących się od Złotej Pińczowskiej i Pełczysk po Wisłę. Rogów był dużym portem rzecznym, z którego spławiano zboże Wisłą do Gdańska. W rogowskim porcie było ponoć sześć spichrzów przeładunkowych, z których dwa należały do Wodzickich. Jednym z nich był wzniesiony w 1719 r. przez Eliasza Wodzickiego spichlerz, który po likwidacji portu w 2 pół. XIX w. został przeniesiony do Złotej Pińczowskiej (przed rokiem 1888). Obecnie znajduje się w skansenie w Tokarni. Spichlerz ten wyróżnia się swym pięknem wśród zachowanych spichrzów podworskich nie tylko na Kielecczyźnie, ale i w Polsce. Jest budowlą dwukondygnacyjną. W Rogowie istniał jeszcze od niedawna inny spichlerz, jednokondygnacyjny z 1684r.
Centrum włości stanowił piękny dwór modrzewiowy z 1685 r., piętrowy, liczący około 40 pokojów, otoczony parkiem i ogrodami włoskimi. Dwór uległ spaleniu w 1944 r.Wieś Rogów w 1827 r. liczyła 56 domów i 344 mieszkańców. Dobra Ro¬gów składały się w 1867 r. z folwarków: Rogów, Potulin, Kobiela, Kęsów, Pruska, ogółem 1775 morgów. Do dóbr tych należały wcześniej również wsie: Rogów, Wyszogród, Kobiela, Chrustowice, Pruska, Mistrzowice i Kęsów. W XIX i XX w. – gmina i gromada Opatowiec.W 1997 r.  Rogów liczył 92 domy i 301 mieszkańców.Części wsi – Potulin (przysiółek).

16.RZEMIENOWICE
sołtys:Krypciak Andrzej
tel.(041) 35-17-002
e-mail:soltys-rzemienowice@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Dawniej też Rzemianowice, od nazwy osobowej Rzemian. Wieś zapisa¬na w źródłach w 1396 r. jako Rzemanowicze. Według Jana Długosza wieś w 2 pół. XV w. była własnością Jana Pileckiego h. Leliwa, miała łany kmiece, karczmę, zagrodników, z których dziesięcinę snopową i konopną, wartości 6 grzywien, dawano biskupowi krakowskiemu.Z folwarku rycerskiego płacono dziesięcinę wartości 3 grzywien pleba¬nowi w Opatowcu. W 1508 r.część Rzemienowic oraz Grodowice, wła¬sność Marcina Grodowskiego, płaciły pobór w wysokości 4 grzywien i 24 groszy. Część Stanisława Pileckiego płaciła 3 grzywny i 36 groszy. W 1789 r. własność Morsztyna, starosty skotnickiego. W 1827 r.było tu 31 domów i 230 mieszkańców. „Słownik Geograficzny” z 1889 r. podaje: „wieś włościańska, pow. pińczowski, gmina Czarkowy, parafia Opatowiec, ma 42 osady, 395 morgów. Wchodziła w skład dóbr Krzczonów. W 1873 r. folwark Rzemienowice, rozległość morgów 549; grunty orne i ogrody mórg 270, łąk mórg 16, pastwisk mórg 11, lasu mórg 245, nieużytki mórg 7; budynków z drzewa 12, las nieurządzony. Wieś Rzemienowice, osad 14, z gruntami mórg 78.” W PRL – gromada Krzczonów. W 1997 r. 58 domów, 204 mieszkańców. Części wsi – Kolonia, Podgaje, Pagórek, Zamłynie.

17.SENISŁAWICE
sołtys:Małek Stefan
tel.(041) 35-18-438
e-mail:soltys-senislawice@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Dawniej Sędzisławice. Zapisane w 1579 r. w formie Sendzislawicze. Znaleziska archeologiczne z okresu neolitu, a także ślady osadnictwa wcze¬snośredniowiecznego. Wieś królewska, wchodząca w skład starostwa Korczyńskiego, miała w 1579 r. 7 osad, 3 i pół łana, 20 zagrodników z ogrodami, 9 ubogich i jednego rzemieślnika. Ponadto karczma i jezioro, z którego płacą 36 groszy. Płacą także „od brzega wiślnego”. Z „Lustracji wojewódz-sandomierskiego w 1789 r.” dowiadujemy się: „W tej wsi kmiecych ról 1. Na tych zastaliśmy gospodarzy nro 16, którzy równą pańszczyznę jak w Winiarach robią dwa dni w tydzień czworgiem bydła. Zagrodników in iro l, którzy po dniu jednym w tydzień pieszo robią. Karczma w tej wsi liezajezdna, z drzewa na węgieł budowana, słomą poszyta, o jednej izbie i komorze, z piecem, kominem, oknami, powała i zamknięciem. Stawy tamże :zy, żadnego użytku nie przynoszące, z których jeden zupełnie spustoszaly Ina pastwisko obrócony, przy drugim zaś młyny. Dziesięcina snopowa wytyczna do Krakowa należy.” W 1827 r. – 19 domów i 326 mieszkańców. Według „Słownika Geograficznego” z 1889 r. – gmina Winiary Wiślickie, parafia Stary Korczyn, po-dat Pińczów. W PRL – gromada Opatowiec. W 1997 r. było tu 61 domów i 152 mieszkańców. Część wsi – Kmiecie.

18.TRĘBACZÓW
sołtys:Kowalski Zbigniew
tel. 0607-882-239
e-mail:soltys-trebaczow@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Od staropolskiej nazwy osobowej Trębacz. Ślady osadnictwa wczesno¬średniowiecznego. W 1827 r. – sześć domów i 47 mieszkańców. „Słownik Geograficzny” z 1892 r. podaje: „Wieś włościańska, pow.pińczowski, gmi¬na Czarkowy, parafia Opatowiec, ma 14 osad, 110 mórg. Wchodziła w skład dóbr Krzczonów.” W PRL – gromada Krzczonów. W 1997 r. – 21 domów i 66 mieszkańców. Część wsi: Kolonia.

19.URZUTY
sołtys:Sojka Jan
tel.(041) 35-18-195
e-mail:soltys-urzuty@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
Dawniej Urzut. Nazwa wsi pochodzi od słowa „urzut” – to, co zostało urzucone, więc jakiś nasyp, wał ochronny, grobla. Nazwa wsi tłumaczy więc usytuowanie rzeki przy ujściu Nidzicy do Wisły. W 1252 r. książę Bolesław Wstydliwy stwierdził w Urzutach akt sprzedaży wsi Ściborzyce nadDłubniąklasztorowi szczyrzyckiemu. Jan Długosz stwierdza, żellrzutki, wieś w parafii Opatowiec, własność klasztoru tynieckiego, miała siedem łanów kmiecych, z których płacono po jednej grzywnie, 20 jaj, 2 koguty, jeden ser. Dawano osep, odrabiano jeden dzień w tygodniu. Karczma z rolą płaciła osiem fertonów (ferton – 12 groszy) i cztery kapłony. Młyn dawał miarki. Wszystkie role dawały dziesięcinę wartości 12 grzywien klasztorowi tynieckiemu. Folwarku nie było. (Wg „Liber beneficiorum” 147-1480). Według regestru poborowego powiatu wiślickiego z roku 1579 opactwo płaciło tu od 12 osadników, sześciu łanów i dwóch biednych. W 1827 r. było tu 30 domów i 189 mieszkańców. W 1886 r. folwark Urzuty – Uściszowice o pow. 808 mórg, budynki murowane trzy, drewnianych 13, cegielnia. Wieś – gmina i parafia Opatowiec, dziś parafia Rogów. W PRL -gromada Przemyków.W 1997 r. – 50 domów i 179 mieszkańców.Części wsi: Krzywda, Legatka, Zaskale.

20.WYSZOGRÓD
sołtys:Sobczyk Zofia
tel.(041) 35-18-227
e-mail:soltys-wyszogrod@opatowiec.nazwa.pl
Rys historyczny:
- czyli gród Wysza. Nazwa związana z działalnością człowieka, informująca, że we wczesnym średniowieczu powstał tu gród, którego założycielem był Wysz. W źródłach zapisany w 1403 r. w formie Wissogrod. W połowie XV w. właścicielem wsi był Mściwój z Wyszogrodu. Wieś od czasów Długosza (1470-80) do roku 1579 należała do parafii Opatowiec, , później (także i obecnie) do parafii Rogów. Według regestru poborowego j powiatu wiślickiego z roku 1579 własność kasztelana sandomierskiego Sta-Inisława Szafrańca z Pieskowej Skały, miała 12 osad, cztery łany, czterech ; zagrodników z rolą, czterech chałupników i pięciu biednych. Od 1582 r. we władaniu Włocha Prospero Provany – dyrektora poczty, administratora żup krakowskich, bankiera (władał także Rogowem i Chrustowicami).W 1827 r. – 15 domów i 111 mieszkańców. Według „Słownika Geograficznego” z 1895 r. – powiat pińczowski, gmina Opatowiec, parafia Rogów. W PRL – gromada Opatowiec.W 1997 r. było tu 28 domów i 76 mieszkańców. Części wsi – Gościniec, Górny Wyszogród.